El ciclo sostenible de la ropa o el jersey “robado” 

Naces en un país asiático, entras en un avión y dentro de poco te encuentras en una tienda europea. Se te acerca un chico y te lleva. La vida que al principio tanto te había gustado ya te resulta aburrida. Siempre terminas en la misma silla, hueles al mismo detergente, se te pega el mismo sudor. También estas Navidades te gustaría probar diferente salsa y diferentes restos de turrón. Te planteas la oportunidad de escapar, el gimnasio es el sitio perfecto. Por fin estáis solos con el chico que llevabas semanas observando. Le susurras, le cuentas tus anhelos. Es tentador, él mira a la derecha, mira a la izquierda, no hay nadie, acariciándote te pone en su mochila y luego la oscuridad. Estás a gusto. El otro no te interesa, que aguante el frío al irse a casa.

Narración n. XI

La luz cegadora y brillante del móvil me adormecía. Llega un instante en que uno deja de fijarse en la pantalla, hasta que se disminuye y se convierte en una letra del teclado. Algunas veces tuve suerte y pertenecía a las máquinas de escritores o periodistas, por lo cual, se me puede encontrar en varios libros y artículos. No obstante, hoy, soy parte de tus graciosas conversaciones y publicaciones. Qué toque más suave (será porque te comes las uñas). Entonces marco mi nombre y te invito a que me escribas un mensaje. Te pones a escribir, pero te interrumpe el sonido de la alarma. Me despierto, me doy cuenta de que el toque era de mi gato (que el otro día lo llevé al veterinario para cortarles las uñas), veo la pantalla, el mensaje no me había llegado.

Време за ручек – Хуан Хосе Миљас

Секојпат кога се слави годишнината од стапнувањето на човекот на Месечината, ми се јавувааат од радиото и ме прашуваат што правев јас додека низ цел свет одекнуваше историската реченица, мал чекор за човекот – огромен за човештвото. И го велам истото, секако, зашто работите се такви какви што се, a јас отсекогаш бев позаинтересиран да изградам иднина отколку минато. Со други зборови, јадев сендвич со пржени лигњи во бар чиј под беше полн со оклоп од школки и глави од сардини. На крајот од шанкот беше вклучен еден измрсен телевизор во кој гледавме сите зашто ни имаа кажано дека се работи за историски настан, иако за нас ќе беше историско сендвичот да беше од пршута, или уште подобро да не беше сендвич, туку бифтек од Авила, би додал и со пржени пиперки.
Ќе речете дека Армстронг не стапна на Месечината за време на ручек, но јас видов снимка, следниот ден, и мислев дека се случуваше во тој момент, па така секојпат кога ги гледам тие слики, го осеќам сендвичот од лигњи, што беа испржени во масло што требаше да биде од репа. Не мислев дека е лошо што човекот стигна до Месечината, туку имав чувство дека се работи за настан што не ме засега. Понекогаш има развод помеѓу историското и поединечното, како помеѓу макро и микроекономија, секој си оди по свој пат, што да се прави.
Познато е дека има луѓе што пишуваат историја и луѓе што ја живеат. Способноста на оние што ја пишуваат се состои во тоа да се убедат тие што ја живеат дека се главните ликови во нешто. Но не е точно: ногата што пред не знам колку години стапна на незамисливото тло на Месечината не беше моја. Додека се стапнуваше на Месечината, на оваа наша планета се газеше по многу работи. И сѐ уште се гази. И времето за ручек за многумина е сѐ уште време за глад. Тоа е историско. Во ред.

Microcuento n. X : “Basado en hechos reales”

Llego a la estación de trenes de la ciudad fantasmal al atardecer. Mientras estoy esperando me compro un café y un helado. De repente por debajo de las vías salen dos niñas gitanas. Me piden un poco del helado. Les doy. Empiezan a narrar. Llevan cinco días aquí. No vino nadie a buscarlas. Escaparon de sus casas porque su padre las iba a casar pero ellas tenían otros planes, querían estudiar una carrera. Con el dinero conseguido en la calle se comprarían billete de ida y pagarían la matrícula. Siento algo frío en el pecho, me despierto y me doy cuenta de que me había dormido y el helado se había derretido. Me encuentro en la estación de Skopie, las niñas no están ¿habrán llegado a su destino?

Microcuento n.3

Tomando su primer café por la mañana para despejarse, le llamó la atención el gato cazando mariposas en el jardín. No había nada extraño en ello, pero… ¿no eran las mismas mariposas de aquella vez? Las mariposas que salían de los ojos del chico cada vez que pestañeaba en aquella tarde que estaban sentados al lado del río. Se acordaba perfectamente de lo que le costó prestar atención y participar en la conversación porque… – «aquí va una amarilla, ahora una azul con lunares negros, una rosa, espera… ¿puedes repetir? »
Hasta que en un momento oyó un «miau» en vez de un «vale» saliendo de su boca, y en el mismo instante se encontraba en las rodillas del chico ronroneando y tocando sus ojos.
Y ahí estaba otra vez. Solo ahora no estaba a su lado sino al lado de su gato intentado evitar los golpes de la escoba que le daba su madre por haber roto la taza.

Не можам да си ги најдам очилата, Хуана Ескивел Окања

Госпоѓа Фелиса се родила во Касерес кога завршила граѓанската војна. Се омажила за господин Маноло и се преселиле во Мадрид. Живееја до моите родители.
Одвај знаев да читам, а госпоѓата Фелиса ме замолуваше да ѝ го прочитам упатството за лековите, испраќачот на примените писма, или како да подготви инстант-кафе. „Не можам да си ги најдам очилата“ ми велеше.
Еден ден дознав дека госпоѓата Фелиса не знае да чита. „Колку е глупава, па тоа е толку лесно“ – си помислив.
Таа се срамеше.
Јас сум бесна поради сите жени што и ден-денес не успеваат да си ги најдат очилата.